Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci Twojej przeglądarki. W przypadku niewyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Patron szkoły

00 foto kasprowiczJan Kasprowicz urodził się 12 grudnia 1860 r. w Szymborzu pod Inowrocławiem. Był najstarszym dzieckiem Piotra i Józefy z Kloftów. Ochrzczono go w Inowrocławskim kościele p.w. św. Mikołaja. Legenda głosi, iż podobnie jak Adam Mickiewicz - kilkunastoletni chłopiec, dzięki głębokiej religijności swojej matki oraz łasce świętej, płynącej z obrazu świętego Walentego, doznał cudownego uleczenia ze śmiertelnej choroby.

Pochodził z ubogiej chłopskiej rodziny. W domu panowała bieda, rodzice szukali dorywczych prac u zamożniejszych gospodarzy. Ojciec nie potrafił czytać ani pisać. Stroną dominującą intelektualnie była matka, która wywarła wpływ na rozwój duchowy syna. Droga jednak do nauki nie była łatwa dla chłopca pochodzącego z rodziny chłopskiej o tak mizernych możliwościach. Jednak dzięki ambicjom matki, wysiłkowi rodziców, zainteresowaniu się zdolnym chłopcem ze strony nauczyciela wiejskiej szkółki, Dybalskiego – który umiał zorganizować dla niego skromną pomoc kujawskiego magnata, Józefa Kościelskiego – Jan Kasprowicz w roku 1870 stał się uczniem inowrocławskiego gimnazjum pruskiego. Rodzice nie mieli jednak środków na wynajęcie w mieście stancji dla syna. Kasprowicz musiał więc pokonywać codziennie kilka kilometrów w drodze do szkoły. Nie należał do najwybitniejszych uczniów, koledzy często drwili z jego biedy i braku obycia.

01 foto kasprowiczGdy Kasprowicz był w przedostatniej klasie, popadł w konflikt z niemieckim nauczycielem za manifestacyjne objawianie polskości. Zmuszony do opuszczenia gimnazjum, przeniósł się do szkoły w Poznaniu. Był to pierwszy z całej serii konfliktów patriotycznie nastawionego Kasprowicza z niemiecką kadrą nauczycielską. Z tego powodu kilkakrotnie zmieniał szkołę, ucząc się w Opolu i Raciborzu. Maturę uzyskał jako 24-letni mężczyzna w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Następnie przez pół roku studiował literaturę i filozofię w Lipsku, jednak z powodów materialnych musiał przenieść się do Wrocławia. Podczas studiów uprawiał publicystykę i poezję, współpracując z różnymi polskimi czasopismami. Tu powstał jego wiersz pod tytułem „O niezgłębione, nieobjęte moce”. Studia ukończył dzięki pomocy Józefa Kościelskiego. Środki wystarczyły jedynie na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb.

Za działalność patriotyczną w kółkach socjalistycznych Kasprowicz był dwukrotnie aresztowany przez pruską policję i osadzony na pół roku w więzieniu. Po opuszczeniu murów więziennych, poeta nie zaniechał szerzyć swoich patriotycznych zamiłowań, prowadzonych dla ratowania uciemiężonej zaborami ojczyzny.

02 foto kasprowiczW 1886 r. ożenił się ze starszą od siebie Teodozją Szymańską. Jednak po kilku miesiącach małżeństwo rozpadło się. W wieku 28 lat poeta przeniósł się do Lwowa, gdzie spędził kolejne 35 lat swojego życia. W 1888 r. została wydana we Lwowie pierwsza książka Kasprowicza - „Poezje”. Były to wiersze zaangażowane społecznie, stylem przypominające twórczość Konopnickiej i Lenartowicza. Styl kolejnych tomików: „Anima lachrymans”, „Miłość”, „Krzak dzikiej róży” - pokazywał fascynację poety symbolizmem. W 1888 r. powstał cykl sonetów „Z chałupy”, a w latach 1899-1901 - „Hymny”.

W 1904 roku Kasprowicz doktoryzował się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie rozprawy naukowej zatytułowanej „Liryka Teofila Lenartowicza”. W 1909 r. na Uniwersytecie Lwowskim objął katedrę literatury porównawczej, utworzonej specjalnie dla niego. W latach 1921-1922, był rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza. Mimo pracy naukowej, Kasprowicz nadal pisał wiersze, wychwalając rodzinną ziemię, którą do głębi się fascynował.

Intrygujące wydaje się życie osobiste poety, który po szczęśliwym, aczkolwiek zakończonym niespodziewanym rozstaniem małżeństwie z Jadwigą z Gąsowskich (odeszła z jego serdecznym przyjacielem Stanisławem Przybyszewskim), ożenił się z wiele lat młodszą Rosjanką Marią Bunin. Córka carskiego generała później podobno była niejednokrotnie inspiracją poetycko-literacką dla Kasprowicza. W ostatnim dwudziestoleciu swego życia poeta coraz silniej wiązał się z Tatrami i na każdym kroku wychwalał ich piękno. Urok polskich Tatr wiązał się w jego odczuciach z prawdziwą wolnością człowieka.

W 1923 r. Kasprowiczowie na stałe zamieszkali w Zakopanem, w wilii „Harenda”. W tym czasie zdrowie poety pogarszało się jednak z roku na rok. Jan Kasprowicz zmarł 1 sierpnia 1926 r. Pochowany został w grobowcu obok „Harendy”, którą z inicjatywy Marii Kasprowiczowej w 1950 r. przekształcono w muzeum poety.03 foto kasprowicz

Warto zaznaczyć, że podczas plebiscytu na Powiślu w roku 1920 Jan Kasprowicz wraz ze Stefanem Żeromskim przebywał kilka dni w dworku na Zajezierzu, korzystając z gościnności ówczesnego właściciela Augusta Donimirskiego.